Vinir Vatnajökuls

Lagarfljótsormurinn

Það bar til einu sinni í fornöld að kona ein bjó á bæ nokkrum í héraðinu við Lagarfljót. Hún átti dóttur eina vaxna. Eitt sinn gaf hún henni gullhring. Stúlkan spyr móður sína hvernig hún geti haft mest gagn af gulli þessu. Móðirin segir henni að leggja það undir lyngorm. Stúlkan tekur þá lyngorm og lætur gullið undir hann og leggur í trafeskjur sínar. Liggur ormurinn þar nokkra daga. Þegar stúlkan fer að vitja um eskjurnar er ormurinn svo stór orðinn að eskjurnar eru farnar að gliðna í sundur. Verður stúlkan þá hrædd og þrífur eskjurnar og kastar þeim með öllu saman í Fljótið. Líða svo langir tímar og fara menn nú að verða varir við orminn í Fljótinu. Fór hann þá að granda mönnum og skepnum sem yfir það fóru. Stundum teygðist hann upp á bakka Fljótsins og gaus eitri ógurlega. Þótti mönnum þetta horfa til vandræða mikilla, en vissu ei hvernig bætur yrðu á því ráðnar. Voru þá fengnir til Finnar tveir. Áttu þeir að drepa orminn og ná gullinu. Þeir steyptu sér í Fljótið, en komu bráðum upp aftur. Sögðu Finnarnir að hér væri við mikið ofurefli að eiga og væri ei hægt að bana ormi þessum eða ná gullinu. Sögðu þeir að annar ormur væri undir gullinu og væri sá miklu verri. Bundu þeir þá orminn með böndum tveimur. Lögðu þeir annað fyrir aftan bægslin en hitt aftur við sporðinn. Ormurinn getur því ekki grandað mönnum eða dýrum, en við ber að hann setur upp kryppu úr baki sínu og þykir það jafnan vita á stórtíðindi þegar það sést.

Markmið samtakanna er að afla fjár til að styrkja rannsóknir, kynningar- og fræðslu á þjóðgarðssvæðinu og stuðla þannig að því að sem flestir geti notið náttúru og sögu Vatnajökulsþjóðgarðs.